Het aftellen is begonnen

Janneke en André zien het rap naderende vertrek met vertrouwen tegemoet, maar toch begint het te kriebelen. De uitrusting heeft bijna in alle tassen gezeten die zij aan hun fiets gaan hangen. De slogan die door veel  "lichtgewicht kampeerders" wordt genoemd, ,, alles wat je thuis laat, is mooi meegenomen", zorgt voor enige onrust.
Daar beiden in de zorg werkzaam zijn dreigde de tas met de medische verzorging / ehbo spullen erin zwaarder te worden dan de tas met de tent. De "Hospitaalridders" riepen zichzelf tot de orde. Er mag niet meer mee dan er in een kleine toilettas past.

Het zitvlak verdient tijdens zo'n tocht de grootste aandacht. De moderne (te droge) kunstzeem in een fietsbroek kan schuurplekken en erger veroorzaken, lieten Janneke en André zich uitleggen. Uierzalf schijnt de remedie te zijn. De kleinste verpakking bleek echter 500 gram zalf te bevatten en dus niet in het afgesproken tasje te passen. Het voorstel van André om de zalf in een ander potje te doen en de rest thuis te laten kon niet op Janneke's instemming rekenen. ,,Hebben vrouwen dan toch meer zelfkennis dan mannen?", vroeg André zich af.